کمالگرایی لعنتی

یکی از علتهایی ک اینجارو خیلی دوست دارم اینه ک بدون اینکه درگیر فالوور و ویو و کی میخونه کی میبینه بشی، برای دل خودت و تو خلوت خودت مینویسی، یهو یکی یکی ادما میان، نظرا میاد و ذوق میکنی ک دیدنت

داشتم فکر میکردم ک چرا با اینکه خیلیییی دلم میخواد بنویسم و اتفاقا حرف هم زیاده برای گفتن، تا حالا اینکارو نکردم

دیدم چندین تا دلیل داره ک مهم ترینش این کمالگرایی لعنتیه

از خودم انتظار دارم مثل یک نویسنده ی حرفه ای، منسجم و ادبی بنویسم و مخاطب جذب بشه و بخونه و....

درحالیکه منی ک اصلا اهل نوشتن نیستم، خب طبیعیه وقتی ابتدا میکنم همینطوری از هر دری سخنی میشه و متنم کلا عوض میشه و دور میشه از چیزایی که تو ذهنم بود و هست و باید ب خودم حق بدم

دلیل دیگش اینه که همیشه هنوز ابتدا نکردم ب انجام کاری،میرم اون اخر اخر کار رو میبینم و رویا بافی میکنم، بعد میبینم اوووو چه مسیر دور و درازی در پیشه،بعد خسته میشم و جا میزنم و این میشه ک کلا ابتداش نمیکنم

مثلا وقتی تصمیم داشتم داستان زندگیمو بنویسم، دیدم واییی خدا از کجاش شروع کار کنم، بعد اصا چی بنویسم ک مخاطب درک کنه و بعدم چقدر طول میکشه تا به همش بپردازم، چیزایی ک یادم رفته و جزییات ریز چی، ک همش مهمه

بعد بیخیال نوشتن میشم

دلیل عمده ی رکود و شروع کار نکردن همه ی کارام هم همینه

تو ذهنم انجامش میدم و ب اخرش فکر میکنم، بعد خسته میشم

و کلا شروع کاری در کار نیست

یک بار یک جمله روی اینه ی یک کافه دیدم ک نوشته بود:«به خودت قول بده که هیچ جنگی رو قبل از اینکه شروع کارش نکردی، نبازی» و این جمله چقد کلید مشکلات زندگی منه:)

بی ارادگی و رخوت یک جوری ده دوازده ساله بهم غالب شده که دیگه تشخیصش برای خودمم سخته که ایا واقعا تنبلم یا یک چیزیم هست.

بهرحال، این نوشته صرفا برای خودم تمرینی بود، که یاد بگیرم مهم نیست دری وری بنویسم، مهم نیست ندونم هدف از نوشته چیه، فقط شروع کار کنم به نوشتن، هر چند ناقص و بد، بقیش خودش کم کم درست میشه

پ ن: راستی حال طوطیمم خیلی بهتره و مفصلا مشخصه رو به بهبودیه و حسابی خوشحالم که حیوون خوب شد

فقط اینقد این مدت بچه رو گرفتم و ب زور تو دهنش سرلاک و دارو فرو کردم ک حیوونی ازم میترسه و تا ببینه میرم سمتش زودی میره قایم بشه یا فرار کنه

این یکم ناراحتم میکنه ولی خوب بشه، مهم نیست

دوباره اعتمادشو جلب میکنم:/